چرا اجرام در تلسکوپ‌های آماتوری کوچک و کم‌نور دیده می‌شوند؟
چرا اجرام در تلسکوپ‌های آماتوری کوچک و کم‌نور دیده می‌شوند؟

این سؤال جواب‌های متعددی دارد. نمی‌توان انتظار داشت مناظری همانند تصاویر خارق‌العاده‌ای که تلسکوپ‌های پیشرفته و حرفه‌‌ای همانند تلسکوپ فضایی هابل گرفته‌اند را در یک تلسکوپ آماتوری نظاره کرد. متأسفانه نمی‌توان جزئیات و رنگ‌هایی که در تصاویر ذکر شده دیده می‌شود را با این تلسکوپ ‌ها دید. اجرام اعماق آسمان مثل کهکشان‌ها یا سحابی‌ها، اغلب اوقات به صورت لکه‌های غبارآلود کم‌نور به نظر می‌رسند. با یک تلسکوپ بزرگ‌تر فقط می‌توان این لکه‌های کم‌نور را واضح‌تر دید، ولی باز هم نمی‌توان هیچ رنگی را تشخیص داد.
سیاراتی همانند زحل یا مشتری از درون یک تلسکوپ آماتوری کوچک، تقریباً به اندازه‌ی یک سکه که در یک بشقاب قرار دارد، در میدان دید رؤیت می‌شوند. لازم به ذکر است که اگر منظره‌ای که از سیارات می‌بینید، جزئیاتی که توقع دارید را ندارد، بدانید که این مسئله دلایل قابل توجیه خود را دارد: ۱) یکنواخت نبودن جو. ۲) تلسکوپی که زمان کافی برای سرد شدن تا دمای بیرون را نداشته. ۳) اپتیکی که به اندازه‌ی کافی بزرگ و خوب نیست که بتواند آن جزئیاتی که انتظار دیدنشان می‌رود را نشان دهد. هر یک از این موارد می‌تواند به تنهایی باعث شود تا تصویر خوبی در تلسکوپ دیده نشود. به‌خاطر داشته‌باشید که "رصد" از پشت یک چشمی به همان اندازه که مهارت است، یک هنر است. هر چقدر بیشتر رصد کنید، توانایی شما در رصد اجرام بیشتر می‌شود.
نکته: یک وسوسه ا‌ی مشترک در بین تمام آماتورهایی که شروع به استفاده از تلسکوپ می‌کنند این است که با بیشترین بزرگنمایی شروع کنند. ولی این کار باعث می‌شود که یافتن اجرام سخت شده و تصاویر مبهم و تار دیده شوند. بهتر است که با کمترین بزرگنمایی چشمی که دارید شروع کرده و کم‌کم بزرگنمایی را افزیش دهید.

بهينه سازي و بازاريابي شده توسط : تيم تخصصي مهندس مهدی وردي